Κύων καὶ χαλκεῖς
Ἦν τις κύων χαλκέων τινῶν ἐν οἰκίᾳ διάγων· κἀκείνων μὲν ἐργαζομένων, οὗτος εἰς ὕπνον ἐτρέπετο, εἰς ἑστίασιν δὲ καθεζομένων, ἐγίνετο ἔξυπνος καὶ τοῖς ἑαυτοῦ κυρίοις χαριέντως προσεπέλαζεν. Οἱ δὲ πρὸς αὐτὸν ἔλεγον· “Πῶς τῷ μὲν ψόφῳ τῶν βαρυτάτων σφυρῶν οὐδ’ ὅλως ἐξυπνίζῃ, τῷ δὲ βραχυτάτῳ κρότῳ τῶν μυλοδόντων ταχέως διεγείρῃ;”
Ὁ μῦθος δηλοῖ ὡς καὶ ἄνθρωποι ἀνήκοοι, ἐφ’ οἷς δῆθεν ὠφελεῖσθαι καραδοκοῦσι, ταχέως καὶ ὑπακούουσιν· ἐν οἷς δ’ ἀπαρέσκονται ἀπαθεῖς πάντῃ καθίστανται καὶ ὀκνηροί τε καὶ ῥᾴθυμοι.
Referência do texto grego (Coraes 284.3 p. 185-186):
KORAES, Adamantios. Mython Aisopeion synagogé. En Parisiois, ek tes tipographias I.M.Eberartou. 1810. Edição digital disponível em https://babel.hathitrust.org/cgi/pt?id=mdp.39015066969307&view=1up&seq=1. Acesso em 24 may 2023.
Blog da fábula 