Esopo 237

Λύκος πλανώμενος ποτ’ ἐν ἐρήμοις τόποις,

κλίνοντος ἤδη πρὸς δύσιν Ὑπερίονος,

δολιχὴν ἑαυτοῦ τὴν σκιὰν ἰδὼν ἔφη·

“Λέοντ’ ἐγὼ δέδοικα, τηλικοῦτος ὤν;

πλέθρου τ’ ἔχων τὸ μῆκος, οὐ θηρῶν ἁπλῶς

πάντων δυνάστης ἀθρόων γενήσομαι;”

Λύκον δὲ γαυρωθέντα καρτερὸς λέων

ἑλὼν κατήσθι’· ὁ δ’ ἐβόησε μετανοῶν·

“Οἴησις ἡμῖν πημάτων παραιτία.”