Fedro 5.5

Pravo favore labi mortales solent

Et, pro iudicio dum stant erroris sui,

Ad paenitendum rebus manifestis agi.

Facturus ludos dives quidam nobilis

Proposito cunctos invitavit praemio

Quam quisque posset ut novitatem ostenderet.

Venere artifices laudis ad certamina;

Quos inter scurra, notus urbano sale,

Habere dixit se genus spectaculi

Quod in theatro numquam prolatum foret.

Dispersus rumor civitatem concitat.

Paulo ante vacua turbam deficiunt loca.

In scaena vero postquam solus constitit

Sine apparatu, nullis adiutoribus,

Silentium ipsa fecit expectatio.

Ille in sinum repente demisit caput

Et sic porcelli vocem est imitatus sua,

Verum ut subesse pallio contenderent

Et excuti iuberent. Quo facto simul

Nil est repertum, multis onerant laudibus

Hominemque plausu prosequuntur maximo.

Hoc vidit fieri rusticus: Non mercules

Me vincet, inquit: et statim professus est

Idem facturum melius se postridie.

Fit turba maior. Iam favor mentes tenet

Et derisuri, non spectaturi sedent.

Uterque prodit. Scurra degrunnit prior

Movetque plausus et clamores suscitat.

Tunc simulans sese vestimentis rusticus

Porcellum obtegere (quod faciebat scilicet,

Sed, in priore quia nil compererant, latens)

Pervellit aurem vero, quem celaverat,

Et cum dolore vocem naturae exprimit.

Adclamat populus scurram multo similius

Imitatum, et cogit rusticum trudi foras.

At ille profert ipsum porcellum e sinu,

Turpemque aperto pignore errorem probans:

En hic declarat quales sitis iudices!