Fedro 4.26

Quantum valerent inter homines litterae,

Dixi superius: quantus nunc illis honos

A superis sit tributus tradam memoriae.

Simonides idem ille de quo rettuli,

Victori laudem cuidam pyctae ut scriberet

Certo conductus pretio secretum petit.

Exigua cum frenaret materia impetum,

Usus poeta moris est licentia

Atque interposuit gemina Ledae sidera,

Auctoritatem similis referens gloriae.

Opus adprobavit; sed mercedis tertiam

Accepit partem. Cum relicuom posceret:

Illi, inquit, reddent, quorum sunt laudis duae.

Verum, ut ne irate te dimissum censeas,

Ad cenam mihi promitte; cognatos volo

Hodie invitare, quorum es in numero mihi.

Fraudatus quamvis et dolens iniuria,

Ne male dissimulans gratiam corrumperet,

Promisit. Rediit hora dicta, recubuit.

Splendebat hilare poculis convivium,

Magno apparatu laeta resonabat domus,

Repente duo cum iuvenes sparsi pulvere,

Sudore multo diffluentes, corpora

Humanam supra formam, cuidam servolo

Mandant ut ad se provocet Simonidem;

Illius interesse, ne faciat moram.

Homo perturbatus excitat Simonidem.

Unum promorat vix pedem triclinio,

Ruina camarae subito oppressit ceteros;

Nec ulli iuvenes sunt reperti ad ianuam.

Ut est vulgatus ordo narratae rei,

Omnes scierunt numinum praesentiam

Vati dedisse vitam mercedis loco.