Fedro 2.8

Cervus nemorosis excitatus latibulis,

Ut venatorum effugeret instantem necem,

Caeco timore proximam villam petit

Et opportuno se bovili condidit.

Hic bos latenti: Quidnam voluisti tibi,

Infelix, ultro qui ad necem cucurreris

Hominumque tecto spiritum commiseris?

At ille supplex: Vos modo inquit parcite;

Occasione rursus erumpam data.

Spatium diei noctis excipiunt vices.

Frondem bubulcus adfert, nil ideo videt.

Eunt subinde et redeunt omnes rustici,

Nemo animadvertit: transit etiam vilicus,

Nec ille quicquam sentit. Tum gaudens ferus

Bubus quietis agere coepit gratias,

Hospitium adverso quod praestiterint tempore.

Respondit unus: salvum te cupimus quidem;

Sed ille, qui oculos centum habet, si venerit,

Magno in periclo vita vertetur tua.

Haec inter ipse dominus a cena redit

Et quia corruptos viderat nuper boves,

Accedit ad praesepe: Cur frondis parum est,

Stramenta desunt? Tollere haec aranea

Quantum est laboris? Dum scrutatur singula,

Cervi quoque alta conspicatur cornua;

Quem convocata iubet occidi familia

Praedamque tollit. Haec significat fabula

Dominum videre plurimum in rebus suis.