Fedro 2.6

Contra potentes nemo est munitus satis;

Si vero accessit consiliator maleficus,

Vis et nequitia quicquid oppugnant, ruit.

Aquila in sublime sustulit testudinem.

Quae cum abdidisset cornea corpus domo

Nec ullo pacto laedi posset condita,

Venit per auras cornix et propter volans:

Opimam sane praedam rapuisti unguibus;

Sed nisi monstraro quid sit faciendum tibi,

Gravi nequiquam te lassabit pondere.

Promissa parte suadet, ut scopulum super

Altis ab astris duram inlidat corticem,

Qua comminuta facile vescatur cibo.

Inducta verbis aquila, monitis paruit,

Simul et magistrae large divisit dapem.

Sic tuta quae naturae fuerat munere,

Impar duabus occidit tristi nece.