Autor: celesteconsolin

Stultum consilium non modo effectu caret,

Sed ad perniciem quoque mortalis devocat.

Corium depressum in fluvio viderunt canes.

Id ut comesse extractum possent facilius,

Aquam coepere ebibere: sed rupti prius

Periere quam quod petierant contingerent.

Quicumque amisit dignitatem pristinam,

Ignavis etiam iocus est in casu gravi.

Defectus annis et desertus viribus

Leo cum iaceret spiritum extremum trahens,

Aper fulmineis venit ad eum dentibus

Et vindicavit ictu veterem iniuriam.

Infestis taurus mox confodit cornibus

Hostile corpus. Asinus, ut vidit ferum

Impune laedi, calcibus frontem extudit.

At ille exspirans: Fortis indigne tuli

Mihi insultare: te, naturae dedecus,

Quod ferre certe cogor bis videor mori.

Mustela ab homine prensa cum instantem necem

Effugere vellet: Parce, quaeso inquit mihi,

Quae tibi molestis muribus purgo domum.

Respondit ille: Faceres si causa mea,

Gratum esset et dedissem veniam supplici.

Nunc quia laboras ut fruaris reliquiis,

Quas sunt rosuri, simul et ipsos devores,

Noli imputare vanum beneficium mihi.

Atque ita locutus improbam leto dedit.

Hoc in se dictum debent illi agnoscere,

Quorum privata servit utilitas sibi,

Et meritum inane iactant imprudentibus.

Repente liberalis stultis gratus est,

Verum peritis irritos tendit dolos.

Nocturnus cum fur panem misisset cani,

Obiecto temptans an cibo posset capi:

Heus inquit linguam vis meam praecludere,

Ne latrem pro re domini? Multum falleris.

Namque ista subita me iubet benignitas

Vigilare, facias ne mea culpa lucrum.

Inops, potentem dum vult imitari, perit.

In prato quondam rana conspexit bovem

Et tacta invidia tantae magnitudinis

Rugosam inflavit pellem: tum natos suos

Interrogavit, an bove esset latior.

Illi negarunt. Rursus intendit cutem

Maiore nisu et simili quaesivit modo,

Quis maior esset. Illi dixerunt bovem.

Novissime indignata dum vult validius

Inflare sese, rupto iacuit corpore.

Consilia qui dant prava cautis hominibus,

Et perdunt operam et deridentur turpiter.

Canes currentes bibere in Nilo flumine,

A corcodilis ne rapiantur, traditum est.

Igitur cum currens bibere coepisset canis,

Sic corcodilus: Quamlibet lambe otio;

Noli vereri. At ille: facerem mehercule,

Nisi esse scirem carnis te cupidum meae.

Nulli nocendum: si quis vero laeserit,

Multandum simili iure fabella admonet.

Vulpes ad cenam dicitur ciconiam

Prior invitasse et illi in patina liquidam

Posuisse sorbitionem, quam nullo modo

Gustare esuriens potuerit ciconia.

Quae vulpem cum revocasset, intrito cibo

Plenam lagonam posuit: huic rostrum inserens

Satiatur ipsa et torquet convivam fame.

Quae cum lagonae collum frustra lamberet,

Peregrinam sic locutam volucrem accepimus:

Sua quisque exempla debet aequo animo pati.

[Haec res avaris esse conveniens potest

Et qui humiles nati dici locupletes student.]

Humana effodiens ossa thesaurum canis

Invenit, et violarat quia Manes deos,

Iniecta est illi divitiarum cupiditas,

Poenas ut sanctae Religioni penderet.

Itaque, aurum dum custodit oblitus cibi,

Fame est consumptus; quem stans vulturius super

Fertur locutus: O canis, merito iaces,

Qui concupisti subito regales opes,

Trivio conceptus, educatus stercore.

Quamvis sublimes debent humiles metuere,

Vindicta docili quia patet sollertiae.

Vulpinos catulos aquila quondam sustulit

Nidoque posuit pullis, escam ut carperent.

Hanc persecuta mater orare incipit,

Ne tantum miserae luctum importaret sibi.

Contempsit illa, tuta quippe ipso loco.

Vulpes ab ara rapuit ardentem facem

Totamque flammis arborem circumdedit,

Hosti dolorem damno miscens sanguinis.

Aquila ut periclo mortis eriperet suos

Incolumes natos supplex vulpi tradidit.

Plerumque stulti risum dum captant levem,

Gravi destringunt alios contumelia

Et sibi nocivum concitant periculum.

Asellus apro cum fuisset obvius:

Salve inquit frater. Ille indignans repudiat

Officium et quaerit, cur sic mentiri velit.

Asinus demisso pene: Similem si negas

Tibi me esse, certe simile est hoc rostro tuo.

Aper, cum vellet facere generosum impetum,

Repressit iram et: Facilis vindicta est mihi,

Sed inquinari nolo ignavo sanguine.