Categoria: Uncategorized

Quicumque turpi fraude semel innotuit,

Etiam si verum dicit, amittit fidem.

Hoc attestatur brevis Aesopi fabula.

Lupus arguebat vulpem furti crimine;

Negabat illa se esse culpae proximam.

Tunc iudex inter illos sedit simius.

Uterque causam cum perorassent suam,

Dixisse fertur simius sententiam:

Tu non videris perdidisse quod petis;

Te credo surripuisse quod pulchre negas.

Virtutis expers, verbis iactans gloriam,

Ignotos fallit, notis est derisui.

Venari asello comite cum vellet leo,

Contexit illum frutice et admonuit simul,

Ut insueta voce terreret feras,

Fugientes ipse exciperet. Hic auritulus

Clamorem subito totis tollit viribus

Novoque turbat bestias miraculo.

Quae dum paventes exitus notos petunt,

Leonis affliguntur horrendo impetu.

Qui postquam caede fessus est, asinum evocat

Iubetque vocem premere. Tunc ille insolens:

Qualis videtur opera tibi vocis meae?

Insignis inquit sic ut, nisi nossem tuum

Animum genusque, simili fugissem metu.

Laudatis utiliora quae contempseris

Saepe inveniri testis haec narratio est.

Ad fontem cervus, cum bibisset, restitit

Et in liquore vidit effigiem suam.

Ibi dum ramosa mirans laudat cornua

Crurumque nimiam tenuitatem vituperat,

Venantum subito vocibus conterritus

Per campum fugere coepit et cursu levi

Canes elusit. Silva tum excepit ferum,

In qua retentis impeditus cornibus

Lacerari coepit morsibus saevis canum.

Tunc moriens edidisse vocem hanc dicitur:

O me infelicem! qui nunc demum intellego

Utilia mihi quam fuerint quae despexeram,

Et quae laudaram quantum luctus habuerint.

Qui se laudari gaudet verbis subdolis,

Fere dat poenas turpi paenitentia.

Cum de fenestra corvus raptum caseum

Comesse vellet, celsa residens arbore,

Vulpes hunc vidit, deinde sic coepit loqui:

O qui tuarum, corve, pennarum est nitor!

Quantum decoris corpore et vultu geris!

Si vocem haberes, nulla prior ales foret.

At ille stultus, dum vult vocem ostendere,

Emisit ore caseum, quem celeriter

Dolosa vulpes avidis rapuit dentibus.

Tunc demum ingemuit corvi deceptus stupor.

[Hac re probatur quantum ingenium valet;

Virtute semper praevalet sapientia.]

Malus cum sutor inopia deperditus

Medicinam ignoto facere coepisset loco

Et venditaret falso antidotum nomine,

Verbosis acquisivit sibi famam strophis.

Hic cum iaceret morbo confectus gravi

Rex urbis, eius experiendi gratia

Scyphum poposcit: fusa dein simulans aqua

Miscere illius antidoto se toxicum,

Ebibere iussit ipsum posito praemio.

Timore mortis ille tum confessus est

Non artis ulla medicum se prudentia,

Verum stupore vulgi factum nobilem.

Rex advocata contione haec addidit:

Quantae putatis esse vos dementiae,

Qui capita vestra non dubitatis credere,

Cui calceandos nemo commisit pedes?

Hoc pertinere vere ad illos dixerim,

Quorum stultitia quaestus impudentiae est.

In principatu commutando saepius

Nil praeter domini mores mutant pauperes.

Id esse verum parva haec fabella indicat.

Asellum in prato timidus pascebat senex.

Is hostium clamore subito territus

Suadebat asino fugere, ne possent capi.

At ille lentus: Quaeso, num binas mihi

Clitellas impositurum victorem putas?

Senex negavit. Ergo quid refert mea

Cui serviam clitellas cum portem meas?

Fraudator homines cum advocat sponsum inprobos,

Non rem expedire, sed malum inferre expetit.

Ovem rogabat cervus modium tritici

Lupo sponsore. At illa praemetuens dolum:

Rapere atque abire semper assuevit lupus,

Tu de conspectu fugere veloci impetu;

Ubi vos requiram cum dies advenerit?

Solent mendaces luere poenas malefici.

Calumniator ab ove cum peteret canis,

Quem commendasse panem se contenderet,

Lupus citatus testis non unum modo

Deberi dixit, verum affirmavit decem.

Ovis damnata falso testimonio

Quod non debebat solvit. Post paucos dies

Bidens iacentem in fovea conspexit lupum:

Haec inquit merces fraudis a superis datur.

Nemo libenter recolit qui laesit locum.

Instante partu mulier actis mensibus

Humi iacebat flebilis gemitus ciens.

Vir est hortatus, corpus lecto reciperet,

Onus naturae melius quo deponeret.

Minime, inquit, illo posse confido loco

Malum finiri, quo conceptum est initio.

Habent insidias hominis blanditiae mali:

Quas ut vitemus versus subiecti monent.

Canis parturiens cum rogasset alteram,

Ut fetum in eius tugurio deponeret,

Facile impetravit: dein reposcenti locum

Preces admovit, tempus exorans breve,

Dum firmiores posset catulos ducere.

Hoc quoque consumpto flagitari validius

Cubile coepit. Si mihi et turbae meae

Par inquit esse potueris, cedam loco.